KIŞ BOZUMU
yolsuz bir yağmur tutmuş göğü
ortalıkta kış bunaltısı
pencerelerde çiğ çiğ damlalar
ne söz eylese bilmiyor dil
ne yazsa bilmiyor kalem
dil ile kalemin kardeşliği
söz ile yazının kardeşliği
bunca uzaklığı ellerden
ötede gül döküyor günler
ötede yük tutuyor çıplak kavak
ellerim buz kesiyor çağın bir yüzünde
ırmaklar akıyorken yer tutmuyor toprak
ellerim de ak pak aydınlık çağın bir yüzünde
taptaze toprak kokusu ortalık
kanatsız bir kuş gibi sendeliyor
canı üstüne gelmemiş aklım
sokaklardan kış bozumu geçiyor
sokaklardan kir pasak
bir kış bozumu bekleyecek her şey
kozada tırtıl
kayada yosun
yatağında kömür
yüreğinde o parlak kuş
güveniyorum yağmura
seviniyorum yağmura
öykünüyorum yağmura
çürüyecek sığ fideler
dökülecek ölü deri
ayıklanacak bir kış bozumunda
tozu toprağa katan sancım
R. TOPRAK



Yorumlar
Yorum Gönder